ผมชอบนิยายแนวผจญภัย

ผมชอบนิยายแนวผจญภัยในตอนที่แล้วผมได้พูดถึงแนวนิยายที่ผมไม่ค่อยชอบไปแล้วคราวนี้ผมจะขอพูดถึงแนวของนิยายที่ผมชอบกันบ้างเพื่อที่จะดูว่าผมนั้นชอบนิยายแนวเดียวกันพี่ๆ เพื่อนๆ นักอ่านทุกท่านหรือไม่ซึ่งนิยายแนวที่ผมชอบนั้นก็คือนิยายแอ็คชั่น ต่อสู้ ผจญภัยอย่างเช่นเรื่องเพชรพระอุมาที่เป็นผลงานเขียนร่วมสมัยของพนมเทียนนั่นเองครับ

สาเหตุที่ผมชอบนิยายแนวนี้ก็เป็นเพราะว่านิยายประเภทนี้จะให้จินตนาการผู้อ่านแบบสูงสุดไม่เหมือนกับนิยายแนวดราม่าที่จะเน้นไปที่เรื่องของอารมณ์เป็นสำคัญซึ่งไม่ใช่ว่าผมเองไม่ชอบนิยายที่ต้องใช้การสื่ออารมณ์นะครับแต่สำหรับการอ่านแล้วผมชอบที่จะจินตนาการแบบโลดโผนมากกว่าเท่านั้นเอง

นอกจากเรื่องของจินตนาการที่ผมได้รับจากการอ่านนิยายแนวผจญภัยแล้วสิ่งหนึ่งที่ผมได้ก็คือความสนุกสนานในเรื่องของแฟนตาซีเพราะนิยายแนวนี้ส่วนใหญ่มักจะต้องไปข้องเกี่ยวกับสิ่งลึกลับต่างๆ เช่นเจ้าที่เจ้าทาง เจ้าป่าเจ้าเขาผีสางนางไม้หรือไม่ก็บรรดาเสือสมิงภูติผีปีศาจซึ่งก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบหนึ่งเรียกได้ว่าอ่านแค่หนึ่งแต่ได้ถึงสองคุ้มยิ่งกว่าคุ้มเสียอีกครับ

ดังนั้นหากใครอยากมีโมเมนต์อ่านหนึ่งแต่ได้ถึงสองอารมณ์อย่างผมแล้วล่ะก็ลองหานิยายแนวผจญภัยมาอ่านกันดูครับหรือถ้ายังไม่รู้จะอ่านเรื่องอะไรก็ง่ายๆ ครับเอาเพชรพระอุมามาอ่านก็ได้แล้วจะได้รู้ว่าอารมณ์สนุกแบบครบทุกรสชาติที่ผมพูดถึงนี้มันเป็นอย่างไร

หนทางสู่นักเขียนนิยาย

หนทางสู่นักเขียนนิยาย
เรื่องของนักเขียนที่มีความฝันว่าอยากจะมีหนังสือนิยายเป็นของตนเองสักเล่มในชีวิตนั้นเป็นเรื่องที่ผมเองเคยพูดเอาไว้หลายครั้งแล้วครับว่าเป็นเรื่องที่ยากพอๆ กับง่ายซึ่งถ้าจะพูดให้ชัดเจนก็คือเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ไม่เกินความพยายามของมนุษย์แต่ต้องทำการบ้านกันหนักหน่อยจึงจะประสบผลตามที่หวัง

มีหลายคนที่ผมรู้จักได้เข้ามาบอกผมว่าอยากเป็นนักเขียนนิยายซึ่งผมเองก็ได้ให้กลเม็ดเคล็ดลับวิธีการและแนวทางในการก้าวสู่วงการนักเขียนนิยายไปแต่พวกเขาเหล่านั้นกลับมองสิ่งที่ผมแนะนำและพร่ำสอนว่าเป็นเรื่องที่ไร้สาระบ้าง หรือเป็นเรื่องที่ดูง่ายดายเกินกว่าจะทำให้พวกเขาเป็นนักเขียนนิยายชื่อดังไปได้โดยที่พวกเขาลืมคิดไปว่าบางทีไอ้เรื่องง่ายๆ นี่แหละครับทำให้คนต้องตกม้าตายมานักต่อนักแล้ว

สำหรับกลเม็ดเคล็ดลับที่ผมแนะนำให้พวกเขาทำและโดนดูแคลนว่าง่ายดายนั้นก็คือให้ “เขียน เขียน เขียน” อย่างเดียวครับ แน่นอนครับว่าใครก็ตามที่ได้ยินคำนี้อาจจะหัวเราะจนตกเก้าอี้ว่าแค่เขียนอย่างเดียวใครๆก็ทำได้ซึ่งก็จริงครับแต่ถ้าหากเราลองได้ลงมือเขียนอะไรสักอย่างอย่างเป็นชิ้นเป็นอันแล้วล่ะก็จะรู้เลยครับว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิดดังนั้นการเขียนบ่อยๆ นั่นแหละครับจะช่วยฝึกฝนประสบการณ์ให้กับเราและทำให้งานของเราออกมาดีซึ่งบอกเลยครับว่าวิธีที่ผมว่านี้เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดและก็เป็นวิธีที่ยากสุดซึ่งจะยากหรือง่ายนั้นก็อยู่ที่ตัวเราเองเป็นสำคัญครับ